Sorumlu Siyaset

Her şeyden önce halkın yaşadığı gerçekliğe yakın durabilme becerisidir.

Milletvekilleri ve siyasal temsil makamında bulunan herkes için bu, uyulması gereken temel bir ilke olmalıdır.

Siyasi sorumluluk, sözden çok yaşamla ölçülür; halkın hayatını anlamak ve ona yakın durmak esas ölçüttür.

Bugün insanlar ucuz ekmek alabilmek için Halk Ekmek büfeleri önünde, ucuz et alabilmek için Et ve Süt Kurumu ve TMO önünde yağmur altında sıra beklerken.

Temel gıdaya ulaşabilmek için saatlerce ayakta kalan binlerce insan varken, siyasetçilerin Michelin yıldızlı restoranlarda görüntü vermesi veya lüks sofralarda yediklerini paylaşması kişisel tercih olarak geçiştirilemez.

Bu tür görüntüler yalnızca toplumsal tepki doğurmaz; siyasetin inandırıcılığına da doğrudan zarar verir.

Siyasetçi farkında olsun ya da olmasın, bu kareler hem kendilerini hem de mensubu oldukları partileri zor durumda bırakır.

Halk ay sonunu getirmekte zorlanırken bir siyasetçinin çok pahalı bir saati bileğinde taşıması, insanlar bin liralık bir montu alıp almamak arasında tereddüt ederken temsil makamındakilerin pahalı markalarla kameralara yansıması sorumlu siyaset değildir.

Bu bir estetik ya da zevk meselesi değil, doğrudan temsiliyet sorunudur.

Çünkü temsil, kürsüde söylenen sözlerle değil; gündelik hayatta verilen görüntülerle kurulur.

Bir saat, bir mont ya da bir fotoğraf karesi, sayfalar dolusu programdan çok daha güçlü bir mesaj verir.

Bu kopuş yalnızca siyasetçinin kendisiyle sınırlı kalmaz. Çocuklarının davranışları, özel hayattaki ayrıntılar ve yanlış yere park edilen bir araç bile gündemin konusu hâline gelir.

Toplum artık memleket bu kadar sorun içindeyken kendisini temsil edenlerin ne yaptığına bakıyor.

Emekli maaşlarının yetersizliği tartışılırken, bir siyasetçinin kendi maaşının yetersizliğini örnek göstererek gündemin merkezine yerleşmesi sorumlu siyaset değildir; bu durum, temsil edilenle temsil eden arasındaki mesafeyi daha da görünür kılar.

Aynı şekilde yurt dışı tatillerini sosyal medyada paylaşması da böyledir.

Lüks sofralar, şatafatlı tatiller ve halkın alım gücünün çok ötesindeki markalar, siyaseti ve partileri en ucuz propaganda malzemesine dönüştürür.

Siyaset bir ayrıcalık alanı değil, bir yük taşıma alanıdır. Halkın yükü ağırlaştıkça, temsil edenler daha sade, daha ölçülü ve daha dikkatli olmak zorundadır.

Halk artık ne söylendiğine değil, nasıl yaşandığına bakıyor. Söylenenle yaşanan arasındaki mesafe büyüdükçe güven azalıyor; güven azaldıkça siyasetin önemi azalıyor.

Halk yağmur altında ucuz ekmek için sıra beklerken, lüks masalarda verilen pozlar bu ülkenin yarınını kurmaz.

Sorumlu siyaset, o sırada bekleyen vatandaşın gerçekliğini görerek yaşamak ve kararlarını o gerçekliğin içinden almaktır.