İKİ DARGIN ADAM

İki kişinin arası açılmıştı. Sürekli kavga ediyor, birbirlerine karşı kin, kibir ve nefret besliyorlardı. Öyle bir hâle gelmişlerdi ki, şu koca dünya ikisine de dar geliyordu. Birbirlerinden öylesine ürkmüşlerdi.

Derken ecel, içlerinden birinin başına asker gönderdi. Ansızın rahmete kavuştu ve öbür âleme irtihal etti. Düşmanının keyfine ise diyecek yoktu; sevincinden adeta çıldıracaktı.

Tam ağzının tadı yerine gelmişken, bir süre sonra yolu kabristana düştü. Çalımlı adımlarla yürüyerek ölen kişinin mezarına geldi. Dudaklarını bükerek kıs kıs güldü ve kendi kendine şöyle dedi:

“Düşmanını toprağa verdikten sonra yaşayıp sevgilisinin koynunda yatana ne mutlu!

Düşmanı öldükten sonra bir gün dahi olsa yaşayan kimsenin ölümüne ağıt gerekmez.”

Kinini dizginleyemedi. Mezarın üzerindeki tahtalardan birini tuttu ve zorla çekip çıkardı.

Bir de ne görsün… Hasmının başı ve bedeni öylece karşısındaydı.

Vaktiyle kendisine bakan gözlerin içine toprak dolmuştu. Tenini karıncalar ve kurtlar yemiş, kemiklerinin arasına toprak dolmuştu. Velhasıl zaman, zorlu pençesini yere sermiş; el ayasının bağlarını çözmüştü.

Bu manzarayı görünce gönlündeki kin dağıldı. Pişmanlıkla doldu ve ölene karşı derin bir acıma hissiyle ağlamaya başladı. Öyle ağladı ki, gözyaşları mezar toprağını çamura çevirdi. Yaptıklarına, kötü huylarına bin pişman oldu. “Keşke”lerle hayıflandı.

Ayrılırken mezar taşına şu beyti yazdı: “Kimsenin ölümünden dolayı sevinç duyma!

Felek, ondan sonra seni de dünyada çok fazla bırakmayacaktır.” (Sa‘dî-i Şîrâzî, Bostan, s. 300–301)

Hepimizin önünde ölüm var. Bu yüzden kimsenin ölümüne sevinmeyelim; düşmanımız dahi olsa…

Hayat geçicidir.

Umarım bu hikâyeden kendimize bir pay çıkarabilmişizdir.

Rabbim, imanla, Kur’an’la ve Peygamber sevgisiyle dolu bir hayat nasip etsin.

Kalın sağlıcakla…

Allah’a emanet olun.