Sessizce İstismar

Oysa en yaygın ve en yıpratıcı istismar biçimi çoğu zaman sessizdir. Adı konmaz, fark edilmez ve genellikle “iyi niyet” kılıfı altında yaşanır.

Sessiz istismarda kimse bağırmaz. Kimse açıkça kötü değildir. Ama bir taraf sürekli verirken, diğer taraf sadece alır. Bir taraf anlamaya çalışırken, diğer taraf anlaşılmayı talep eder. Zamanla bu dengesizlik normalleşir ve istismara uğrayan kişi kendini sorgulamaya başlar: “Ben mi abartıyorum?”

İyi niyetli insanlar çoğu zaman sınır koymakta zorlanır. Empati yetenekleri yüksektir, karşısındakinin ihtiyacını kendi ihtiyacının önüne koyarlar. Sorun tam da burada başlar. Çünkü empati, karşısındakini anlamak içindir; kendinden vazgeçmek için değil.

Sessiz istismarın en belirgin özelliği, kişinin kendini yavaş yavaş silmesidir. Önce yorgunluk başlar. Ardından kırgınlık… Sonra da suçluluk. Kırıldığı için suçlu hisseder, yorulduğu için kendine kızar. Çünkü ona öğretilen şudur: “İyi insanlar dayanır.”

Oysa psikolojide sağlıklı ilişkilerin temelinde denge vardır. Duygusal emek tek taraflı olmaz. Sürekli alttan almak erdem değil, tükenmişliğin habercisidir. Bir ilişkide biri hep anlayan, diğeri hep anlaşılansa; orada sevgi değil, alışkanlık ve konfor vardır.

Sessiz istismar yaşayan kişiler çoğu zaman bunu geç fark eder. Çünkü karşılarındaki kişi “kötü” değildir. Ama şunu unutmamak gerekir: Birinin kötü olmaması, davranışlarının zararsız olduğu anlamına gelmez.

İyi niyet sınırla korunur. Sınırı olmayan iyilik, zamanla kişiyi kendine yabancılaştırır. Kendinizi sürekli yorgun, değersiz ya da görünmez hissediyorsanız; durup şunu sormanız gerekir: “Ben burada sevilmiyor muyum, yoksa kullanılıyor muyum?”

Unutulmamalıdır ki gerçek yakınlık, iki tarafın da var olabildiği yerde başlar. Kendini yok sayarak kurulan hiçbir bağ, sağlıklı değildir.