Meclis’te Demokratik Meşruiyet ve Sorumluluk

Açık olan bir gerçek vardır ki; bu tür görüntüler, hangi siyasi görüşten gelirse gelsin, hiçbir partiye uzun vadeli bir kazanç sağlamaz.

Meclis, halk iradesinin temsil edildiği en yüksek kurumsal zemindir. Bu makamın ağırlığı, günlük siyasi rekabetin ve anlık gerilimlerin üzerindedir.

Farklı görüşlerin tartışılması ve yüksek tansiyonlu konuşmalar demokratik hayatın doğasında değerlendirilebilir.

Ancak fiziki müdahale ve şiddet, demokratik mücadelenin değil; siyasal zafiyetin göstergesidir. Şiddet, siyasetin dili olmamalıdır.

Anayasal yetki çerçevesinde görevlendirilen bakanların, devlet ciddiyetinin en üst düzeyde olması gereken yemin merasimleri gibi anlarda sergilenen bu tür görüntüler, Meclis’in tarihsel ve kurumsal vakarıyla bağdaşmamaktadır.

Gazi Meclis çatısı altında sergilenen her söz ve davranış, yalnızca anlık bir tepki olarak kalmaz; kamuoyunun hafızasında yer eder ve siyasal aktörlerin itibarı üzerinde doğrudan etkide bulunur.

Meclis kürsüsüne yönelmek ya da kürsüyü fiilen işgal etmek gibi eylemler, savunulan gerekçe ne kadar haklı görülse de demokratik meşruiyet zemini içinde karşılık bulmamaktadır. Zira o kürsü; fiziki gücün değil, sözün, düşüncenin ve hitabetin alanıdır.

Demokratik mücadele, gücünü gürültüden değil, fikrin sağlamlığından ve argümanın ikna ediciliğinden alır.

Siyaset; kavga ederek değil konuşarak, bastırarak değil ikna ederek, ayrıştırarak değil uzlaşarak yürütülür.

Toplumun temsilcisi sıfatını taşıyanların sergilediği her tavır, yalnızca bugünün tartışmalarını değil, kamuoyunun demokrasiye olan güvenini de şekillendirir.

Bu nedenle siyasi partilerin, özellikle Meclis iç tüzüğü ve disiplin mekanizmaları konusunda daha kapsayıcı, şeffaf ve tavizsiz yöntemler geliştirmesi artık bir tercih değil, kurumsal itibarın korunması açısından bir gerekliliktir.

Eleştiri haktır; protesto demokratik hayatın doğal bir unsurudur. Ancak yöntem her koşulda hukuk ve demokratik sınırlar içinde kalmalıdır.

Unutulmamalıdır ki Meclis’te yaşanan her an, yalnızca bugünün tartışmalarına değil, kurumsal hafızaya da kaydedilmektedir.

Demokrasi yalnızca sandıkta değil; kürsüdeki üslup, davranıştaki ciddiyet ve tartışmadaki olgunlukla da kendini gösterir.