Doğallık bir normalliktir

Hayatın pek çok alanında olduğu gibi, insanlar birçok şeyi yaşayarak öğreniyor. Ancak bazı durumlar var ki zamanla hayatımıza yerleşiyor ve fark etmeden “normal” olarak kabul ediliyor.

Oysa doğallık, hayatın en temel normali olması gerekirken, bugün ne yazık ki aykırı bir durum gibi algılanır hale gelmiştir. Doğal olanın garipsendiği, yapay olanın ise sıradanlaştığı bir dönemin içindeyiz.

Elbette değişim hayatın bir gerçeğidir. Teknolojiye uyum sağlamak, gelişime açık olmak ve yenilikleri takip etmek insanı ileriye taşır. Ancak bu değişim sürecinde dengeyi kaybettiğimizde, hayatın akışı zorlaşır. Üst üste gelen değişimlere ayak uyduramadığımızda ise hem bireysel hem toplumsal olarak zorluklar yaşamamız kaçınılmaz olur.

Bugün çevremize baktığımızda, aslında “anormal” olması gereken birçok davranışın sıradanlaştığını görüyoruz. Bağırarak konuşmak, büyüklere saygısızlık etmek, her konuda “en iyisini ben bilirim” tavrına bürünmek, teknolojiyi gereğinden fazla ve bilinçsiz kullanmak… Tüm bunlar, hayatımızın içine sinsice yerleşmiş davranış kalıplarıdır.

Özellikle büyük şehirlerin kalabalığı ve karmaşası, bu yanlışların daha hızlı yayılmasına zemin hazırlıyor. Oysa yanlışı kabullenmek, tehlikeyi davet etmektir. Eğer bu gidişata dur demezsek, sorunlar büyür, derinleşir ve bir süre sonra içinden çıkılmaz hale gelir. Daha da kötüsü, tüm bunlar bize “normalmiş” gibi görünmeye başlar.

Toplum düzeni, bireylerin doğru kurallara uymasıyla ayakta kalır. Ahlak ve etik değerler, sadece bireysel değil toplumsal bir sorumluluktur. Çünkü ahlak, aslında toplumun kendisidir.

Bugün etik olmayan davranışları sıradanlaştıranlar, yarın aynı davranışların kendi çocukları tarafından tekrarlandığını gördüklerinde bunun sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalacaktır. Bu durum, toplumda yozlaşmayı hızlandırır ve anormal olanın normalleşmesine yol açar.

Unutulmamalıdır ki toplum, bireylerden oluşur.

Ve o birey, biziz.