Gönül temasıyla büyüyen yöneticiler

Beşiri Kaymakamı Muhammed Yılmaz`ın ev sahipliğinde düzenlenen iftar yemeği, yalnızca bir sofranın etrafında toplanmaktan ibaret değildi; aslında devlet ile millet arasındaki mesafenin kısaldığı, protokol cümlelerinin yerini samimi sohbetlerin aldığı bir buluşmaydı. Ramazan’ın birleştirici ruhu, Beşiri’de kurulan o sofrada ete kemiğe büründü. Vatandaşlar, bürokrasi çevresi ve ilçenin farklı kesimlerinden insanlar aynı masada yan yana otururken, aslında en çok ihtiyaç duyulan şeyin temas olduğu bir kez daha görüldü.

Kaymakam Muhammed Yılmaz’ın davetlilerle tek tek ilgilenmesi, hatır sorması ve sorunları doğrudan dinlemesi sıradan bir nezaket göstergesi olarak okunmamalı. Bu tablo, son yıllarda vatandaşın devletten beklentisini özetleyen güçlü bir mesaj taşıyor: İnsanlar artık muhatap alınmak istiyor. Resmî kapılar ardında, yüksek koltukların gölgesinde verilen talimatlardan ziyade; sokağa inen, göz teması kuran, el sıkışan ve dinleyen yöneticiler görmek istiyor. Çünkü güven dediğimiz duygu, çoğu zaman bir imzayla değil bir temasla inşa ediliyor.

Devlet dediğimiz yapı soyut bir kavram olmaktan çıkıp somut bir yüzle karşılık bulduğunda anlam kazanıyor. O yüz bazen bir öğretmen, bazen bir doktor, bazen de bir kaymakam oluyor. Sahaya inen, vatandaşın derdini yerinde dinleyen, sorunları masa başı raporlarından değil doğrudan insanlardan öğrenen yöneticiler halkın gözünde büyüyor. Çünkü insanlar, kendilerini dinleyen bir idarecide yalnızca bir bürokrat değil; aynı zamanda anlayan, empati kuran bir insan görmek istiyor.

Beşiri’deki iftar buluşması bu açıdan sembolik bir anlam taşıyor. Devletin kapısının açık olduğunu göstermenin en etkili yolu, o kapının ardındaki makam sahibinin halkın sofrasına misafir olması ya da onları kendi sofrasında ağırlaması. Samimiyetin olduğu yerde mesafe azalır, mesafe azaldıkça da sorunların çözümü kolaylaşır. Bürokrasi, soğuk ve ulaşılmaz bir mekanizma olmaktan çıkıp vatandaşın hayatına dokunan bir hizmet aracına dönüşür.