Siber Zorbalık

Ya da daha masum olanına: “Bir şey olsa bana söylerdi.”

Oysa siber zorbalık tam da bu inançların arkasına saklanarak büyür. Çocuğunuz odasında sessizce telefonuna bakarken güvende olduğunu sanabilirsiniz. Ama bilin ki bugün tehlike, sokakta değil; ekranın içindedir. Üstelik çoğu zaman bağırmaz, iz bırakmaz, fark edilmez.

Çocuğum mağdur mu, zorba mı?

Ebeveynler için en zor gerçek şudur: Siber zorbalıkta çocuklar yalnızca “mağdur” değildir. Bazen zorba, bazen seyirci, bazen de her üçü birden olabilir.

• Sürekli alaycı yorumlar yapıyorsa
• Başkalarının fotoğraflarını izinsiz paylaşıyorsa
• “Herkes yazıyor, ben de yazdım” diyorsa
• Birinin dışlanmasını eğlenceli buluyorsa

Bu davranışlar “ergenlik şakası” değil, psikolojik şiddettir.

Neden çocuklar söylemez?

Çünkü:

• Telefonunun elinden alınmasından korkar
• “Abartıyorsun” denileceğini düşünür
• Utanır
• Suçlanacağını hisseder

Bir çocuk için sessizlik çoğu zaman korunma yoludur. Ama ebeveyn için bu sessizlik, kaçırılmış bir yardım çağrısıdır.

Ekran süresi değil, ekran içeriği

Birçok ebeveyn “kaç saat telefon kullandı?” sorusuna odaklanır. Oysa asıl soru şudur: O ekranda ne yaşıyor?

Bir çocuğun dakikalar içinde:

• Aşağılanabileceğini
• Tehdit edilebileceğini
• İtibarsızlaştırılabileceğini
• Yalnızlaştırılabileceğini

Unutmayalım: Bir yetişkinin baş etmekte zorlandığı şey, bir çocuk için travmadır.

“Görmezden gel” demek çözüm değil

Siber zorbalık, görmezden gelindikçe büyür. “Takma”, “Engelle geç”, “Onlar kıskanıyor” demek, çocuğun yaşadığını küçümsemektir.

Çocuk şunu duymak ister: “Seni anlıyorum. Yanındayım. Bu senin suçun değil.” Bu cümle bazen bir terapiden daha iyileştiricidir.

Ebeveyn olarak ne yapabiliriz?

• Yargılamadan dinleyin
• Zorbalığı asla normalleştirmeyin
• Dijital sınırları yasakla değil, anlamla koyun
• Kendi sosyal medya dilinizi gözden geçirin
• Empatiyi önce evde öğretin

Çünkü çocuk, ekranda nasıl davranacağını önce sizi izleyerek öğrenir.

Son söz

Siber zorbalık bir “çocuk meselesi” değildir. Bu, yetişkinlerin kurduğu dijital dünyanın çocuklara bıraktığı bir mirastır. Bugün görmezden geldiğimiz her dijital yara, yarın bir özgüven eksikliği, bir yalnızlık, bir ruhsal kırılma olarak karşımıza çıkar.

Ve şunu unutmayalım: Çocuğunuzun en güvenli filtresi, en güçlü ebeveyn denetimi, yargılamayan bir kalptir.