O, bana hüsnüzan etti…

Bazen bir insanın kalbine duyulan güzel zan, bir ömrün istikametini değiştirebilir. Hüsnüzan… Yani bir mümine yakışan o temiz bakış, o iyi niyet, o gönül saflığı…

Geçtiğimiz günlerde okuduğum bir hatıra beni derinden etkiledi. Belki sizin de kalbinize dokunur diye paylaşmak istedim. Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, gençliğinde eşkıyalık yapardı. Günlerden bir gün, adamları büyük bir kervanın yolda olduğunu haber verdi. Kervanda çok miktarda mal ve altın vardı.

Kervandaki bir yolcu, eşkıyaları fark edince telaşlandı. “Hiç olmazsa altınlarımı kurtarayım” diye düşündü. Devesinden indi, altınları saklayacak güvenli bir yer aramaya başladı.

Bir çadır gördü. İçeri girdiğinde genç bir adamın namaz kıldığını fark etti. Namaz bitince ona yaklaştı ve: “Eşkıyalar bizi soyacak. Şu altınları sana emanet bıraksam, sonra gelip alsam olur mu?” diye sordu.

Genç adam hiç tereddüt etmeden, “Olur, şuraya koy” dedi ve tekrar namazına döndü.

Yolcu, kervana geri döndü. Eşkıyalar herkesi soyuyor, malları topluyordu. Fakat o, içinden “Benim altınlarım emniyette” diyerek teselli buldu.

Soygun bittikten sonra çadıra geri döndü. İçeri girdiğinde gördüğü manzara karşısında şaşkına döndü: Eşkıyalar, topladıkları malları o gence getirip önüne koyuyordu.

Meğer namaz kılan o genç, eşkıyaların reisiymiş: Fudayl bin İyâd.

Fudayl, adamı görünce: “Gel, altınlarını al” dedi.

Adam altınlarını aldı.

Eşkıyalar ise şaşkındı: “Ey Fudayl! Biz topladık, sen geri veriyorsun!” dediler.

Fudayl’ın cevabı ibretlikti: “O, bana hüsnüzan etti. Onun güzel zannını boşa çıkaramazdım. Benim de Rabbime hüsnü zannım var. O da benim bu zannımı boşa çıkarmaz ve beni bu pis işlerden kurtarır.”

Ve gerçekten de öyle oldu. Fudayl bin İyâd, tövbe etti. Büyük bir âlim ve gönül sultanı olarak anıldı.

Demek ki bazen bir insanı kurtaran şey, ona duyulan güvendir. Ona yakıştırılan iyiliktir. Ona edilen güzel zandır.

Kim bilir…

Belki de bir kalbi değiştirmek için en güçlü silah, hüsnüzandır.