Sözün Ağırlığı

Yemenli bir Müslüman, ticaret için develeriyle Medine’ye gelir. O günlerde yaklaşık on bin nüfuslu olan şehir, bahçeler ve ekili alanlarla çevrilidir. Yemenlinin devesi, bir Medineliye ait bahçeye girerek zarar verir. Bunu gören bahçe sahibi, öfkeyle bir taş atar ve deve ölür.

Devesinin öldüğünü gören Yemenli de öfkesine yenik düşer. O da bir taş fırlatır ve bahçe sahibinin ölümüne sebep olur.

Olay mahkemeye taşınır. Hakim Ubey bin Kâb’dır. Verilen hüküm nettir:

“Devenin karşılığı deve olabilirdi. Zararı ödeyebilirdin. Ama sen bir can aldın. Canın karşılığı candır.”

Yemenli hakkında kısas kararı verilir.

Ancak Yemenli bir talepte bulunur: “Memleketime gidip helalleşmek, emanetleri sahiplerine teslim etmek istiyorum. Söz veriyorum, belirlenen gün döneceğim.”

Mahkeme, kefil şartıyla buna izin verir. Yemenli kimseyi tanımamaktadır. Kalabalık içinden birini seçer. O kişi hiç tereddüt etmeden kefil olur.

Gün gelir. Meydan doludur. Herkes nefesini tutmuş bekler. Yemenli ortada yoktur. Kefil ise sakin bir şekilde sonucu beklemektedir.

Tam o sırada uzaktan bir atlı görünür. Tozu dumana katarak gelen Yemenlidir.

“Ben geldim, cezamı verin” der.

Hakim şaşkınlıkla sorar: “Kaçabilirdin. Seni kim tanırdı? Neden geri döndün?”

Yemenlinin cevabı ibretliktir: “Biz, ‘Ey iman edenler, sözünüzde durun’ emrine iman ettik. Sizden kaçardım belki ama Allah’tan nasıl kaçardım? Hem insanlar ‘Müslüman sözünde durmaz’ demez miydi?”

Bu kez hakim, kefile döner: “Tanımadığın birine neden kefil oldun?”

Cevap yine ders niteliğindedir: “Kefil olmasaydım, insanlar ‘Müslümanlar birbirine güvenmez’ demez miydi?”

Bu sözler karşısında, ölen Medineli’nin yakınları daha fazla dayanamaz. Yemenliyi affederler. Gözyaşları içinde sarılırlar.

Bu kıssa bize şunu hatırlatır:

Bir toplumun gücü, adaletinden önce sözünün ağırlığında saklıdır.

Sözün değersizleştiği yerde ne güven kalır ne de adalet.

Bugün dönüp kendimize sormamız gerekiyor:

Biz hala sözümüzün arkasında durabiliyor muyuz?