Sarılınmamış çocukların yetişkin halleri

Bir maymun yavrusunun peluş bir oyuncağa sıkı sıkı sarıldığı fotoğraf günlerdir sosyal medyada dolaşıyor.

Yayınlama: 22.02.2026 13:04:58
Düzenleme: 22.02.2026 13:05
31
A+
A-
Sema TURSUN
Sema TURSUN

İnsanların çoğu o karede kendini gördü. Çünkü mesele bir oyuncak değildi. Mesele, zamanında sarılınmamış bir çocuğun hala bir şeye tutunma ihtiyacıydı.

Çocuklukta fiziksel temas yalnızca bir sevgi göstergesi değildir; nörobiyolojik bir ihtiyaçtır. Güvenli bağlanma, temasla başlar. Sarılmak, okşanmak, yanında birinin varlığını hissetmek… Bunlar çocuğun sinir sistemini düzenler. Kortizol düşer, oksitosin artar. Beyin “güvendeyim” mesajı alır.

Peki ya bu temas yoksa?

Beyin sevgisizliği tolere edemez. Sevgi yoksa bile yerine bir “bağ nesnesi” koyar. Bu bazen bir battaniyedir, bazen bir peluş, bazen bir alışkanlık, bazen bir insan.

Yetişkinlikte yanlış insanlara sarılmamızın nedeni çoğu zaman aşk değildir; regülasyon arayışıdır. İçimizdeki çocuk hâlâ “biri beni tutsun” diye bekliyordur. Çünkü mesele kişi değil, ihtiyaçtır.

Duygusal ihmal yaşamış bireyler genellikle:

* Sevilmek için kendini fazla verir.

* Terk edilme korkusuyla sınır koyamaz.

* Yanlış ilişkilerde uzun süre kalır.

* Yoğun bağ kurar ama güvende hissetmez.

* Yalnızlığa tahammül edemez.

Çünkü yalnızlık onlar için bugünün yalnızlığı değildir. Çocukluğun yankısıdır.

Burada kritik soru şudur:

Senin peluşun neydi?

Bir insan mı?

Başarı mı?

Para mı?

Güç mü?

Sürekli meşgul olmak mı?

Bazen kariyer, bazen statü, bazen toksik bir ilişki… Hepsi birer “bağ nesnesi” olabilir. İçimizdeki eksikliği doldurmak için sarıldığımız semboller.

İyileşme ise şurada başlar:

Bağ nesnesini fark etmekte.

Kendimize şunu sorabildiğimizde: “Ben gerçekten bu kişiyi mi istiyorum, yoksa onun bana verdiği regülasyon hissini mi?”

Gerçek sevgi, bir boşluğu kapatmak değildir. İki bütün insanın yan yana durabilmesidir.

Çocukken sarılınmamış olabiliriz. Ama bugün kendi iç çocuğumuza sarılabiliriz. Kendimize şefkat gösterebilir, sınır koyabilir, “az ama güvenli” bağları seçebiliriz.

Çünkü artık yetişkiniz.

Ve artık kendimize sarılabilecek yaştayız.

Yazarın Son Yazıları
Bir Yorum Yazın

Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum

Henüz yorum yapılmamış.