İpuçlarının peşinde kaybolmak

“Hikâyemi izledi.”

“Mesajıma geç de olsa cevap verdi.”

“Numaramı hâlâ silmemiş.”

“Fotoğrafımı beğendi.”

Bir anda bütün bu küçük ayrıntılar, zihnimizde büyük anlamlar kazanmaya başlar. Çünkü umut, çoğu zaman gerçeğin önüne geçer.

Oysa psikolojide de bildiğimiz gibi, tek bir davranış tek başına güvenilir bir kanıt değildir. İnsan davranışı; alışkanlıklar, nezaket, merak, suçluluk, yalnızlık ya da tamamen rastlantısal birçok etkenden kaynaklanabilir. Bu yüzden tek bir hareketten kesin sonuçlar çıkarmaya çalışmak, çoğu zaman bizi gerçeğe değil, kendi beklentilerimize götürür.

Asıl soru şudur:

Bu kişi hayatımda gerçekten var olmak için çaba gösteriyor mu?

Çünkü bir insan seni gerçekten hayatında istiyorsa, bunu anlamak için dedektif olmana gerek kalmaz.

Sana ulaşmanın bir yolunu bulur.

Seninle vakit geçirmek ister.

Hayatında sana yer açar.

Sözleriyle davranışları birbirini destekler.

En önemlisi de seni sürekli “Acaba ne demek istedi?” diye düşündüren bir belirsizliğin içinde bırakmaz.

Belirsizlik uzadıkça insanlar küçük işaretlere daha sıkı tutunur. Çünkü zihin, kesin bir “hayır” cevabından çok, belirsiz bir “belki”ye bağlanmayı tercih eder. Oysa bu durum zamanla kişinin öz değerini de zedeleyebilir. Kendi değerini, karşı tarafın verdiği küçük sinyallere göre ölçmeye başlar.

Sağlıklı ilişkiler ise ipuçları üzerine kurulmaz.

Sağlıklı ilişkiler; açık iletişim, tutarlılık, emek ve güven üzerine inşa edilir. Sevgi kendini gizlemek zorunda değildir. Gerçekten isteyen insanın davranışları, söylediklerinden daha yüksek sesle konuşur.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:

Ben, beni gerçekten isteyen birini mi bekliyorum; yoksa belirsizliğin içinde umut üretmeye mi çalışıyorum?

Çünkü sevgi, çözülmesi gereken bir bilmece değildir.

Sevgi; insanın kendini sürekli tahmin yürütmek zorunda hissetmediği, nerede durduğunu bildiği ve huzurla var olabildiği güvenli bir alandır.