Yalnızlık mı, yanlış insan mı daha yorar?

Çoğu zaman yalnızlıktan şikayet eder…   Ama biraz durup kendine dürüstçe baktığında, aslında onu tüketenin yalnızlık değil, yanlış birinin varlığı olduğunu fark eder.

Çünkü yalnızlık, dışsal bir eksikliktir. Yanlış insan ise içsel bir aşınma. Yalnız kaldığında insan, kendisiyle temas eder.   Sessizlik ilk başta rahatsız edici olabilir; zihnin gürültüsü yükselir, bastırılmış duygular yüzeye çıkar. Ama bu, iyileştirici bir temasın başlangıcıdır. Kişi kendini duymaya başlar. Yanlış bir ilişki ise tam tersine, insanı kendisinden uzaklaştırır. Orada bir “biz” vardır belki ama o “biz”in içinde “ben” yavaş yavaş silinir.

Psikolojik olarak baktığımızda, insanın yanlış ilişkilerde kalma eğilimi çoğu zaman yalnızlık korkusundan değil, duygusal yoksunluk şemasından beslenir. Çocuklukta yeterince görülmeyen, anlaşılmayan, duygusal olarak beslenmeyen birey; yetişkinlikte de benzer tanıdıklığın peşinden gider. Çünkü zihin için tanıdık olan, her zaman güvenliymiş gibi hissedilir.

Bu yüzden bazı insanlar, kendilerini sürekli eksik hissettiren ilişkilerin içinde bulur. Sevilmek isterler ama seçilmezler. Anlaşılmak isterler ama anlatmak zorunda kalırlar. Görülmek isterler ama görünmezleşirler.

Ve zamanla şu kırılma başlar: Kişi karşısındakini anlamaya çalışırken, kendisini anlamayı bırakır.

İşte asıl yorgunluk burada başlar. Çünkü insan, kendisi olmaktan uzaklaştığı her ilişkide psikolojik bir bölünme yaşar.   Bir yanı “bu bana iyi gelmiyor” derken, diğer yanı “ama yalnız kalamam” diye fısıldar. Bu içsel çatışma, dışarıdan görünmeyen ama derin bir tükenmişlik yaratır.

Oysa yalnızlık, bu bölünmeyi yaratmaz. Yalnızlıkta insan tektir. Netleşir. Kendi duygusunu inkâr etmek zorunda kalmaz.

Yanlış birinin yanında olmak ise sürekli bir iç pazarlık halidir. Kendinden ödün vererek kalırsın. Görmezden gelerek devam edersin. Umut ederek beklersin.

Ama umut, yanlış kişide ısrar ettiğinde iyileştirmez… Sadece geciktirir.  Ve bir noktada insan şunu fark eder: Yalnızlık yorucu değildir. Yoran, yanlış birinin yanında kendin olamamaktır.

Bu fark ediş kolay gelmez. Çünkü yalnız kalmayı seçmek, sadece bir insandan vazgeçmek değil; aynı zamanda tanıdık bir duygudan da vazgeçmektir. Ve insan, en çok tanıdık olanı bırakırken zorlanır.

Ama iyileşme tam da burada başlar. Kendi yalnızlığıyla kalabilen insan, zamanla yalnız olmadığını fark eder. Kendisiyle kurduğu ilişki derinleşir. Ve bir gün, artık eksik hissetmediği için değil… gerçekten istediği için birini hayatına alır.

Belki de mesele hiçbir zaman yalnız kalmamak değildi. Mesele, kendinden vazgeçmeden kalabilmekti.

Ve bazı vedalar, bir kayıp değil… İnsanın kendine doğru attığı en dürüst adımdır.