Hayat hep aynı insan olmak için çok uzun

Güçlü görünmeye çalışır, kırılmadığını söyler, hep aynı şeyleri sever, aynı cümleleri kurar, aynı yaraları saklar. Sonra bir gün içinde sessizce bir şey değişir. Eskiden katlandığı şeylere artık dayanamaz. Sustuklarına konuşmak ister. Gittiği yollardan yorulur. Aynaya bakar ve tanıdığı kişiyle arasında bir mesafe olduğunu hisseder.

Çünkü insan sabit değildir. Ruhumuz da bedenimiz gibi değişir. Yaşadıklarımız, kayıplarımız, sevilme biçimimiz, hayal kırıklıklarımız, iyileşmelerimiz… Hepsi içimizde yeni odalar açar. Dün normal gelen bir davranış bugün ağır gelebilir. Dün çok istediğimiz bir hayat bugün bize dar gelebilir.

En büyük yanılgılardan biri, değişmeyi tutarsızlık sanmaktır. Oysa çoğu zaman değişim, insanın kendine biraz daha yaklaşmasıdır. Eskiden herkesi mutlu etmeye çalışan biri, bir gün sınır çizmeyi öğrenebilir. Hep neşeli görünen biri, sonunda yorgun olduğunu kabul edebilir. Her şeyi kontrol etmeye çalışan biri, bırakmanın da bir güç olduğunu fark edebilir.

Bazen insanlar “Sen eskiden böyle değildin” der. Doğrudur. Çünkü insan, eskiden olduğu kişi olarak kalmak zorunda değildir. Bazı hâllerimiz hayatta kalmak için oluşur; büyüdükçe onlara ihtiyacımız kalmaz. Bazı sessizlikler korkudan gelir, bazı gülüşler yalnızlıktan, bazı öfkeler incinmişlikten. Zaman geçtikçe insan kendini çözmeye başlar.

Psikolojik olarak en yorucu şeylerden biri, artık sana uymayan bir kimliği taşımaktır. İçinde değişmişken dışarıda eski rolü sürdürmek… Herkes seni aynı sansın diye kendini küçültmek… Tanıdık görünmek uğruna gerçek benliğinden uzaklaşmak…

Oysa hayat, tek bir karakteri sonuna kadar oynamak için fazla uzun. İnsan bazen yeniden yazılmalıdır. Fikrini değiştirmeli, yönünü değiştirmeli, bazı insanlardan uzaklaşmalı, kendine başka bir dil bulmalıdır.

Belki de olgunlaşmak, kim olduğuna bir kez karar vermek değil; kim olmadığını zamanla anlayabilmektir.

Hayat hep aynı insan olmak için çok uzun.